Үзілген гүл...
Сан тармаққа бөлінген тарау жолдар,
Ал сол жолдар, біздерді қайда апарар.
Таңба етіп басылған маңдайларға,
Əр адамның, əрқалай тағдыры бар.
Бірі бақыт, бақытсыздық, бірі сынақ,
Бұл өмір ғой, бітпейді мүлде сынап.
Бірі төзсе сынаққа қарсы тұрып,
Ал біреуі төзбейді қалса құлап.
Бақыт деген, не өзі білемізбе?,
Бақыт деген, байлық емес көрер көзге,
Байлық, шіркін, құр темір жерде жатқан,
Ал, Бақыт ше, жатпайды жерде мүлде.
Бақыт деген, бала емеспе бізден туар,
Қыр басында жайнап өскен қызғалдақтар.
Баққа толы, сол бақтардың арасынан,
Бағбанынан қол үзген бір тал гүл бар.
Үзілген гүл, жетпей тамыр сабағына,
Қатал тағдыр алған оны сынағына.
Шырылдайды балапандар сынған сағы
Ұша алмай, қос қанаты болмағанға.
Көңіліне мұң менен қайғы ала,
Туа сала тасталған ай далаға.
Тиесілі өз есімін егеленбей,
Ие болған, жетім атты бір атаққа.
Өкпесі бар, өмірге өтіп жатқан,
Қу тағдырай, гүлдерін аямаған.
Арқалаған ауыр жүгін өзгелердің,
Күнəсі не, жас сəбидің жаңа туған?.
Бірақ күнде гүл өмірін ойыншық еткен,
Тас бауырлар, сəбиін сыртқа тепкен.
Тоғыз айдай ішіңе сыйған бала,
Сыртыңа сыймағаны-ай, құрғыр əттең.
Ботадайын жəутеңдеген қара көздер,
Ерте есейген, еркелемей қызыл гүлдер.
"Балалығым қайда?" деп сұрақ қойса,
Кімдер екен, сұрағына жауап берер?.
Жанбай жатып, сөнген ау, бұл жанарлар,
Жүрек жылап, тамады көзден жастар.
Шын бақыттың не екенін түсінбесең,
Бақытсыздар бағындағы сол гүлге бар.
Біреу құлап, жығылса күлеміз ау,
Қарамаймыз, көңіліне түскен қырау.
Бізсізде аямаған қатал өмір...
Мейіріммен, бір жымисақ болмас сұрау.
Жолын салып өзгеге ұқсамайтын,
Қолдан жасап жарық етер болашағын.
Топ ішінен жарып шығып бір күндері,
Үзілген гүл, жалғайды өз сабағын.
(с) Ұлдана Өмірзаққызы